โทรเลข

เมื่อวานน้องสาวผมบอกว่า ไปรณีย์ไทย จะยกเลิก ระบบโทรเลข
ใครหลายคนที่ได้ยินคงบอกตัวเองในใจ ว่า “ ดีแล้วล่ะ ” หรือไม่ก็ “สมัยนี้ยังเหลืออะไรเชยๆอย่างนี้ด้วยหรือ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามันยังอยู่”
สิ้นเสียงน้องสาว ผมรู้สึกเสียดายอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่า เทคโนโลยีได้ก้าวไกล พาให้ความรวดเร็วของข้อมูลข่าวสาร ได้ใช้บริการช่องทางอื่นๆที่ทันสมัยกว่าโทรเลขหลายเท่าตัว
คงไม่ต้องกล่าวถึงนะ ว่ามีช่องทางไหนบ้าง
เป็นธรรมดาของโลก เมื่ออะไรที่ไร้ประโยชน์คงต้องถูกตัดทิ้งออกไป หรือจะรักษาไว้ ก็เพื่อ เป็นความทรงจำที่ประทับใจครั้งเก่าก่อน ว่า ช่วงหนึ่งเคยมีประโยชน์มากมาย
ไม่รู้ว่าจะมีใครสักคน เสียดายระบบโทรเลข เช่นเดียวกับผมหรือไม่...
ใครคนนั้น อาจชอบหวนนึกถึงความสุข ความเชย หรือ ความไม่ทันสมัยของการส่งข้อมูล ข่าวสารที่ต้องลุ้นกับช่วงเวลาที่มันเดินทาง เหมือนกับครั้งหนึ่งที่ผมเคยส่งจดหมายหาเธอ แล้วเฝ้ารอว่าเธอจะอ่านมันหรือไม่...
กว่าจะกล้าเอาจดหมายที่เฝ้าเรียบเรียงข้อความในให้สวยงามฉบับนั้น ไปสอดไว้ที่โต๊ะเรียน หรือหน้าห้องพัก หรือ เสียบไว้ในตะกร้ารถมอเตอร์ไซท์ของเธอ เล่นเอาหายใจไม่ปรกติสุขอยู่นานหลายนาที
มันคงไม่เหมือนกับการส่งความรู้สึกในใจ ผ่าน SMS MMS MSN HI5 E-MAIL หรือการกดโทรศัพท์มือถือหาเธอคนนั้นแน่ๆ
น้องสาวผม บอกต่ออีกว่า ช่วงนี้คนจะหลั่งไหลไป ส่งโทรเลขหาตัวเองเพื่อเป็นที่ระลึก หลังจากนั้นไม่กี่นาที ผมเกิดความคิดในหัวว่า จะลองส่งโทรเลขหาเธอเป็นครั้งสุดท้ายดีหรือไม่
แล้วความยุ่งยากก็เดินทางเข้ามาหา เพราะผมไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน ที่อยู่ก็ไม่มี
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ความคิดนี้ก็ถูกล้มเลิกไป หลงเหลือแต่ความรู้สึกหนึ่งที่ติดค้างในใจ
ว่าเธอยกเลิกผม ออกจากชีวิต เหมือน โทรเลขหรือไม่...
ใครสักคนคงตอบผมได้
ไปส่งโทรเลขหาคนนั้นดีกว่า