คำถามในคืนหมาเห่า

หลังจากวางสาย ความว่างเปล่าก็มาเยือน

เสียงที่หายไป คล้ายบอกว่า ถึงเวลาแล้วนะ ที่จะต้องเรียนรู้กับระยะห่างของความจริง และความรู้สึกของตัวผมเอง

หลังจากทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนที่นอนอันอุดอู้ ผมก็ไม่รู้จะทำกิจกรรมอะไรต่อไป

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนาน และน่ากลัวเหลือเกิน

เสียงไอ้แดง หมาประจำหอพักเห่าร้องรับใครคนหนึ่งที่เดินผ่านอาณาเขต ที่มันเป็นเจ้าของอยู่ในความมืด มันคงหวงพื้นที่ที่มันครอบครองและดูแล ผมสังเกตุว่า ไม่ว่าใครหน้าไหนที่ย่างกรายเข้ามาเหยียบย่ำ มันจะเห่าอย่างไม่คิดชีวิต จนกระทั่งอาณาเขตของมันที่โดนรุกล้ำจะปลอดภัย

ผมชักเริ่มสังสัยอะไรบางอย่างขึ้นมาในใจ พื้นที่ที่เราเป็นเจ้าของ ใช้อะไรวัดอาณาเขต ความจริงใจ ความฝัน หรือว่าความรู้สึกส่วนตัว และหากพื้นที่ของความรักล่ะ ในความเป็นเจ้าของ ตัวเราเองเป็นคนตัดสิน หรือว่าต้องถามไถ่ใครคนนั้นที่เข้าร่วมใช้พื้นที่เดียวกันกับเรา

ว่ากันว่า หากคนเรามีความรัก ใจจะกว้างขึ้นโขในหลายๆเรื่อง และแคบลงในเรื่องการรุกล้ำอาณาเขตของคำว่าความเป็นเจ้าของ

หญิงสาวที่ผมเพิ่งวางสายไปเมื่อครู่ เธอสดใส พราวเสน่ห์ นิยมห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อผ้าเก๋ๆ และแน่นอนว่าคนไม่เท่อย่างผม หลงใหลเธอน่าดู เราตกลงกันว่า จะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ กันวันละหนึ่งครั้งก่อนเข้านอนไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เราสองเป็นแค่คนสนิทที่คุยกัน ทว่าเราต่างรู้กันอยู่ในใจว่า ใครคนหนึ่งจะต้องขีดเส้นแบ่งอนาเขตของความผูกพันครั้งนี้ เพราะพื้นที่ความรักของเธอนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่ง(ซึ่งไม่ใช่ผม)ครอบครองเสียแล้ว และแน่นอนว่า หน้าที่นั้น ผมมอบให้เธอเป็นคนขีดเส้น

บางทีความรู้สึกคนเรา ก็ควบคุมลำบาก และหากช่วงเวลาที่ว่า อยู่ในระยะประชิด ติดกับความอ่อนหวาน แรกเดิมที ผมตักเตื่อนใจตัวเองอยู่เสมอ ว่าเรานั้นแค่คนที่เธอแวะมาทักทาย แอบอิงกายบ้างในบางครั้ง อย่าหวังว่ามันจะเลยเถิดมากกว่านี้

แต่พอมารู้สึกตัวอีกที ผมก็หลงรักเธอเสียแล้ว

ก่อนหน้าที่เสียงโทรศัพท์มือถือของผมจะดังขึ้น เธอหายไปเป็นระยะเวลา 124 ชั่วโมงเต็มๆ เธอผิดสัญญาข้อตกลงที่เราต่างเขียนขึ้น โดยไร้ประจักษ์พยายาน ความหึงหวงเริ่มก่อตัว ความไร้เหตุผลเดินทางเข้ามาทักทาย และความถนัดในการสร้างจินตนาการ ว่าเธอไปไหนกับใคร ที่ไหน ที่ไม่ใช่ชายหนุ่มข้างกายเธอ ของผมกำลังแสดงผลอย่างชัดเจน

เสี้ยวเวลาหนึ่ง ผมเกือบคิดการกษฎ ฝ่าฝืนกฏข้อตกลง ที่จะกดเลขหมายโทรหาเธอ แต่แล้วก็พ่ายแพ้ เพราะแว่วเสียงข้อเสนอหนึ่งในคำนึงระหว่างผมกับเธอยังดังก้องในหัว

เธอจะเป็นฝ่ายโทรหาผมเอง

หลังจากแผนการก่อการร้ายเรื่องรักผมล่มลง ผมก็เริ่มรอ...

วันเวลาของการรอคอย เดินทางช้าเสมอ

หลายคืนที่ผ่านมา ก่อนนอนผมนับแกะได้ เกือบ ห้าหมื่นตัว และแกะในหัวนั้นก็ยังป็นหน้าเธออีก (เป็นแกะที่น่ารักที่สุดในโลก)

บางเวลา ความว้าเหว่ยามค่ำคืน พาผมออกไปทักทายไอ้แดง ยามดึกมันหลับไหล เพราะไม่มีใครมารุกรานอณาเขตของมัน และไกล้รุ่งมันก็เห่าหอนตลอดเวลา จนฟ้าเริ่มสาง ถึงจะหยุดลง

ผมกลับมาล้มตัวลงนอน ตอนห่มผ้า แว้ปหนึ่งผมคิดแผนการช่วงชิงตัวและใจเธอมาจากชายหนุ่มคนนั้น ทว่ามันหายไปเมื่อผมตื่นขึ้นมาในยามบ่ายของวันนี้

การรอคอยมาสิ้นสุดลงเมื่อ สิบห้านาทีที่ผ่านมา ใจที่เหนื่อยล้าจากเฝ้านับเวลานาที เมื่อได้ยินเสียงใส ความตั้งใจต่างๆที่จะคาดคั้นเอาคำตอบกับเธอ ก็ละลายหายไป

นี่ซินะเสียงที่ผมอยากได้ยิน

เธออธิบายสาเหตุของการหายตัวไปอย่างลึกลับไม่กระจ่างชัดนัด และจัดได้ว่า เวลาหลังจากนี้ความคลุมเครือเริ่มจะคืบคลานเข้ามาอีกหลายละลอก และเธอสั่งห้ามผมสืบสาวราวเรื่อง ไม่ว่ากรณีใดๆก็ตามแต่

เธอบอกว่า คิดถึงผม และก็วางสายไป ในขณะที่ไอ้แดงยังเห่าเสียงขรมอยู่ภายนอกห้อง และไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงง่ายๆ

ข้อตกลงที่ไม่ได้บันทึกไว้ในอดีตเลือนหายไปแล้ว กลายเป็นความจริงในอากาศ ผมกำลังคิดอย่างนั้น และภาวนาว่าอย่าให้เป็นจริง

หลังจากวางสาย ความว่างเปล่าก็มาเยือน เสียงที่หายไป คล้ายบอกว่า ถึงเวลาแล้วนะ ที่จะต้องเรียนรู้กับระยะห่างของความจริง และความรู้สึกของตัวผมเอง

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนาน และน่ากลัวเหลือเกิน

แล้วผมก็เริ่มรอต่อไป....