ฝนตกที่ไหน ใครต่อใครก็หวั่นไหวที่นั่น

เข็มนาฬิกา กำลังเดินทางไปข้างหน้า ในขณะที่ฟ้ากำลังมืดมัว แน่นอน ว่าสายฝนกำลังจะเดินทางมาเยี่ยมเยือนในไม่ช้า หลายคนมองขึ้นเหนือหัว พลางคิดอะไรต่างๆ นาๆ ตามวิถีที่ตนเองจะเดินต่อไป

ชาวนาบางคนอาจกำลังครุ่นคิด ว่าชีวิตหลังฟ้าฝนโปรยปราย จะสดใสเยี่ยงไร ในนาทีนั้น ยายสี คงยิ้มให้กับเม็ดน้ำที่ร่วงหล่น หลานคนแรกของหล่อน ที่แม่มันทิ้งไว้ให้ดูแล คงจะไม่งอแงหากสายน้ำไหลมาตามแนวดินให้สายตาวัยอยากรู้เห็นเมียงมอง

ในขณะที่ สมฤดี คงกำลังวางแผนการเดินทางด้วยรถประจำทาง หลบความเปียกให้ถึงที่พักก่อนฟ้ามืดหลังเลิกงาน เพื่อที่จะได้มีเวลาเตรียมตัวสักหน่อย วันนี้ชายหนุ่มนายแบงค์นัดหล่อนที่ เติมรมณ์

อีกด้านของมุมเมือง จันทราหนุ่มใจศิลป์ร้างรัก กำลังด่าทอสายฟ้า ว่าใยมามีที่ท่าหึกเหิมเช่นนี้ เขานัดหญิงสาวที่กำลังจะก้าวผ่านรั้วมหาวิทยาลัยในไม่ช้าไว้ ว่าจะซ้อนมอเตอร์ไซท์ ไปกินจิ้มจุ่มริมคลองกันสักหน่อย วินาทีที่เขาสถบให้ลมแรง หารู้ไม่ว่า หญิงสาวที่เขานัด ก็กำลังคิดแผนการ ขีดเขียนเส้นทางที่รถประจำทางแล่นผ่าน เธอแอบคิดไม่ได้ว่า หากสองเราจูงมือกันขึ้นรถเมล์ จิ้มจุ่มหม้อนั้นจะเปลี่ยนรถชาติไหม

บอย หนุ่ม ฮิปฮ็อปวัยแรกรุ่น ที่กำลังหลงไหลรอยยิ้ม หญิงที่หมายปอง เขากำลังคิดครอบครองจับจองพื้นที่ในใจเธอ ทว่าบ่ายนี้เขามีปัญหา นิดหน่อยเพราะสายฝนยามบ่ายพาเขาเคลื่อยย้ายตัวเข้าสู่ที่นอน เขาหลับไปเมื่อไหร่ มิใคร่รู้ สะดุ้ง ตื่นอีกที เพราะเสียงโทรศัพท์

“ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ” เธอมีน้ำเสียง ฉุนเล็กน้อย บอยรีบตอบทันควัน

“อ๋อ… เรานอน เวน อยู่” (เรานอนกลางวันอยู่)

เธอคงไม่แน่ใจกับ ประโยคที่ได้ยิน “ หา ทำเวรหรอ มาทำอะไรวันเสาร์อ่ะ”บอยใจหายแว้ป กับคำพูดเผลอไผลไร้การใคร่ครวญ ทว่าโชคดีที่ ในใจกับคิดแก้การทัน

“ฮือ… เราโดนลงโทษ ครูให้มาทำเวรตอนวันหยุดอ่ะ นี่เราเหนื่อยจังเลย ไปกินไอติมที่ เซเวนเซ่นท์ ไหม เดี๋ยวบอยเลี้ยงเอง ” หญิงปลายสายยิ้มให้กับความน่ารักของเขา เพราะที่บ้าน เธอก็ชอบนอน เวน เหมือนกัน

ไผ่ หนุ่มวัยเริ่มต้น ทำงาน กำลังสับสนว่าจะเลือกยางยี่ห้อไหนดี ที่มีคุณสมบัติรีดน้ำออกจาก ฮอน์ด้าแอคคอร์ดคู่ใจเขาได้หมดจด บอยกลัวว่านุ้ย จะได้รับอันตรายหากโดยสารไปกับเขาด้วยรถคันนี้ในยามฟ้าฝนคนอง ในนาทีที่นุ้ยได้รับรู้การเปลี่ยนยางใหม่หมดทั้งสี่เส้นเพื่อเธอ ความสุขที่ยืนอยู่ข้างๆ แล่นเข้ามาสวมกอดพร้อมเขา

ข้างนอกหน้าต่างแฟลตข้าราชการ ลมฝนกำลังพัดพาความเหงาเข้ามาหา ชุดา เธอหยิบโปสการด์ขึ้นมาเขียนหาใครคนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะไม่เคยอ่านมันสักใบก็ตามที หลังฝนหยุดครานี้ เธอจะขี่จักรยานออกไปซื้อมาอีกสักสามใบ อย่างน้อยเด็กชายตัวเล็กวัยขวบเศษๆ ลูกชายเจ้าของร้านโปสการด์ ก็ทำให้ชุดายิ้มได้

ครืน..น.นนน ครืน..น.นนน

สายฝนทิ้งตัวลงมาแล้ว... น้องแก้ว เด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบนั่งจ้องทีวี เจ้าหนูชี้ไปที่ แพนด้าน้อยในข่าว พลางส่งเสียงให้แม่ได้ยิน “แม่ๆ หลินฮุ้ยกินป๊อกกี้แล้ว” ผู้เป็นแม่หันมายิ้มให้กับลูกสาว “เค้ากินต้นไผ่จ๊ะลูก จะได้แข็งแรงเลี้ยงแพนด้าน้อย ได้ตัวโตๆเท่าหนูไง ”

ครืน..น.นนน

เสียงฟ้าคำรามยามบ่ายแก่ๆ แจกจ่ายความเปียกปอนให้กับ ตุ๊กตา สาวออฟฟิศ ที่โดนพิษเศรษฐกิจล้อเล่น เธอโดนระบบทุนนิยมเตะกระเด็นออกจากงานประจำ กำลังจะร้องไห้ ใต้ตึกใกล้ตลาดเปิดท้ายในมหาวิทยาลัย เธอโกรษที่ฝนฟ้าเทลงมา เมื่อวานนี้ยังขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ได้กำไรเป็นหลายเท่าตัว บ่ายนี้เธอหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ทว่าความหวังมันพังลง เพราะสายฝนเดินทางมาเยือนพร้อมกับการบอกเลิกลาจากชายหนุ่มที่รัก ไม่นานเธอก็ร้องไห้ น้ำตาฟ้ากับน้ำตาเธอ ไหลลงสู่ดินพร้อมกัน ครู่หนึ่งในขณะที่เริ่มเช็ดน้ำตา เธอเห็นภาพพ่อหลวง ในปฎิทินข้างฝา วินาทีนั้น เสียงของพ่อที่บอกว่า “อยู่อย่างพอเพียง ” ได้เขียนรอยยิ้มบนใบหน้าเธอแล้ว

ครืน..น.นนน ครืน..น.นนน

ไม่นานเกินรอ ฟ้าฝนก็เริ่มซา หนึ่งชั่วโมงของสายฝน ทำให้น้ำเออล้นแนวท้องร่อง กลายเป็นคลองขนาดย่อม ป๋อง เด็กขายเรียงเบอร์กำลังเอากระดาษที่ว่ามาพับเป็นเรื่อไหลไปตามจินตนาการและความฝัน ป๋องยิ้มเหมือนอยากให้คนทั้งโลกยิ้มไปกับเขาด้วย

ธรรมชาติเลิกพิโรษแล้ว เม็ดฝนเริ่มจาง ทุกจังหวะชีวิตที่สะดุดเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง สายน้ำที่เจิ่งนองรินไหลกลับสู่ที่ต่ำ ใครหลายคนกำลังยิ้มกับสายรุ้งที่ปรากฎปลายฟ้า แม้ช่วงเวลาที่ผ่านมาฟ้ามืดมนมัวหมองเท่าใด หากแต่ เวลานี้ใครๆก็รู้ ว่า...แสงสว่างยังคงเดินทางมาจากทิศตะวันออกเสมอ