My Way (หนทางของผม )

ต้นมกราคม ยามดึก ในค่ำคืนนี้ ผมควรจะใส่เสื้อแขนยาว หรือห่มคลุมร่างกายด้วยผ้าห่มผืนหนา ทว่า...ข้างนอกนั้น ฝนกำลังเทลงมาอย่างหลงฤดู

ผมไม่ได้ใส่ใจการรายงานพยากรณ์อากาศของกรมอุตุนิยมวิทยามากนัก อากาศควรจะหนาว แต่ฝนดันตก มันคือธรรมชาติ ผมบอกตัวเองอย่างนั้น

ใครบางคนบอกว่า ชีวิตคนเรา ควรเลือกหนทางที่จะเดินสักหน่อย จะได้ไม่ปล่อยให้ตัวเองล่องลอยมากนัก และจุดหมายหลักของอนาคต ควรขีดเส้นไว้ให้เห็น เผื่อว่าคนที่คอยเป็นกำลังใจให้เรา จะได้ตักเตือนย้ำให้เห็นเส้นทางนั้นเสมอ

หากบางช่วงเวลาที่เผลอ ใช้ชีวิต ชิว ไป

อัตราการเร่งความเร็วของวัตถุบนโลกนี้ไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบหลายอย่าง ผมคิดอย่างนั้น หญิงสาวคนหนึ่งไม่เห็นด้วย เราแยกทางกัน

My Way My Life.

อืม.ม.ม.ม

ทางของผม ผมเลือกแล้ว ผมควรจะใช้เส้นทางนี้ คนเดียวใช่ไหม? คำถามที่ค้างคาใจมาตลอดหลายปียังวนเวียนมาตกหล่นบนพื้นห้อง ดั่งฝนที่ตกลงมาในฤดูเศร้าวันนี้

เวลาเดินทางผ่านไปหลายนาที ทำให้เผลอหวนนึกถึงวันเวลาในปีเก่า ที่ผ่านมา

บางช่วงเวลา ผมคิดที่จะมองหาใครสักคนหนึ่ง เพื่อร่วมเดินร่วมทางที่เลือกแล้วอีกครั้ง(เดินคนเดียวก็เหงานะ) แม้ไม่มั่นใจว่า พื้นผิวถนนนั้นดีเยี่ยมเพียงใด แต่ใจยังหวังว่า มันคงไม่เลวร้ายมากนัก แน่นอนว่า...ผมมองเห็นใครหลายคน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า ผมจะเดินเข้าไปชวนใครคนนั้นได้เสมอ

ต้นพฤษจิกายน ปีที่แล้ว ผมตัดสินใจชวนเธอคนหนึ่งร่วมเดินทาง และเธอก็ยินดี ถามไถ่ถึงจุดหมายปลายทาง สถานที่พักผ่อน ยานพาหนะที่โดยสาร ความสบายใจทั้งสองฝ่ายทำให้เราตัดสินใจออกเดินทางไปด้วยกัน

My Way My Life.

ก่อนเทศกาลปีใหม่จะเริ่มขึ้นไม่กี่วัน เธอขอหยุดพักการเดินทางกับผม เปลี่ยนยานพาหนะ โดยสาร และตัดสินใจร่วมเดินทางกับหญิงสาวคนหนึ่งในยานพาหนะ ที่เธอและเธอคนนั้น เห็นชอบตรงกัน

อืม.ม.ม.ม.ม My Way My Life.

แน่นอน... ว่าผมเศร้า แต่มันคงไม่เท่ากับอาการประหลาดใจ ในความหลากหลายของเส้นทางบนโลกใบนี้ หนึ่งอาทิตย์ต่อมาผมตัดสินใจ หันมาใส่ใจกับตัวเอง หลังจากที่ไปใส่ใจกับคนอื่นมามากมาย ด้วยการเลือกแพ็กเกท ตรวจสุขภาพร่างกาย ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

วันตรวจร่างกาย ผมไร้เรี่ยวแรง เพราะต้องอดน้ำและอาหารก่อนการตรวจกว่า สิบชั่วโมง โดนเจาะเลือดจนหน้ามืดและรอเข้ารับการเอ็กซ์เรย์ ด้วยคิวที่ยาวพอสมควร นานมาก กว่าผมจะโดนเรียกชื่อให้ถอดเสื้อผ้าและขึ้นแท่นทำการเอ็กซ์เรย์ ทว่าระบบคอมพิวเตอร์ไม่ทำงาน หลังจากเจ้าหน้าที่ในห้องนั้นตรวจสอบอยู่สักพักจึงพบว่า เจ้าหน้าที่หน้าห้องเอ็กซ์เรย์ ลืมกรอกชื่อผมลงไปในระบบคอมพิวเตอร์ เพราะมัวแต่ง่วนอยู่กับการเล่น msn อยู่(ผมแอบเห็นเขาเล่นตั้งแต่ยื่นเอกสารแล้ว ) ผมจึงต้องใส่เสื้อผ้าและออกมานั่งรอนอกห้องอีกครั้ง

หลังจากการเอ็กซ์เรย์ผ่านพ้นไป ผมกลับมาที่ห้องพบแพทย์เพื่อรอคิวเข้ารับการปรึกษา เห็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ นั่งรออยู่หน้าห้องเต็มไปหมด หน่วยงานต้นสังกัดคงเหมาจ่ายกับทางโรงพยาบาลเพื่อเช็คสุขภาพพนักงานในสังกัดกระมัง

ผมคงมัวแต่ถามตอบตัวเองกับภาพที่เห็นจนไม่รู้ว่ามีหลายคน แซงคิวผมเข้าพบแพทย์ไปแล้ว นางสาวพยาบาลคงสังเกตุเห็นสีหน้าที่ไม่พอใจของผม จึงรีบเข้ามาอธิบายว่า ข้าราชการที่แซงคิวผม มีเหตุจำเป็นต้องรีบไปปฎิบัติงานในช่วงบ่าย ผมทำงานอิสระ คงจะว่างนั่งรอได้ใช่ไหม

ผมตอบออกไปว่า “ครับ”

อืม.ม.ม.ม.ม My Way My Life.

ต้นมกราคม อากาศควรจะหนาว แต่ฝนดันตก มันคือธรรมชาติ ผมบอกตัวเองอย่างนั้น

ในขณะที่ผมเขียนมาถึงบรรทัดนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือได้ดังขึ้น บรรณาธิการ บู๊ย.ย.ย.ย.ย โทรมาบอกผมว่า ต้นฉบับเรื่องสั้นของผมมีเหตุจำเป็นต้องลดความยาวลง หรืออาจจะโดนตัดทิ้ง เพราะรายได้จากผู้สนับสนุนไม่พอกับรายจ่ายต่อหน้ากระดาษ

ผมเข้าใจ และควรจะต้องจบเรื่องสั้นเรื่องนี้ลงแล้วล่ะครับ

ไม่ได้ตั้งใจจะหักมุมนะครับ

และขอขอบคุณ นิตยสารบู๊ย.ย.ย.ย.ย ที่ยังมีพื้นที่ให้ผมได้เขียนหนังสือ ถึงจะไม่เต็มที่ แต่ก็เต็มใจครับ

เพราะมันคือทางที่ผมเลือก และผมคิดว่ามันคือความสุขของผม

My Way My Life.

(ตีพิมพ์ลงนิตยสารท้องถิ่น ชื่อ บู๊ยยยยยย )