เรื่องเล่าเขากับผมและใครสักคนในสระว่ายน้ำ
ผมเห็นเขายืนอยู่ตรงทางเข้าห้องอาบน้ำ ตั้งแต่เดินเข้ามาที่สระว่ายน้ำแล้วล่ะ
ในตอนนั้น
ยังไม่สนใจอะไร เพราะกำลังง่วนอยู่กับอุปกรณ์ในกระเป๋าของตัวเอง
คิดว่าคงลืมอะไรซักอย่างแน่ๆ แต่พอตรวจเช็คดูอีกทีก็พบว่า ทุกอย่างเอามาครบ
เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเขากำลังยืนมองผมอยู่ในระยะไกลกว่าเดิม ผมสงสัยว่า... เขาใช้ช่วงเวลาไหน เดินออกไปยืนอยู่ที่ริมสระได้เร็วขนาดนั้น
แค่ช่วงเวลาที่ผมก้มลงหาของในกระเป๋าเท่านั้นเองหรือ???
ผมเก็บความสงสัยนี้ไว้แล้วเดินเข้าหาห้องอาบน้ำที่อยู่ข้างๆ เพื่อเปลี่ยนชุดลงสระ
ในระหว่างที่อาบน้ำ ผมก็ได้ยินเสียงเขาดังอยู่ข้างนอก ตรงประตูทางออก ซึ่งตรงกับอ่างล้างหน้า เดาว่า...เขาคงลืมอะไรบางอย่าง ไม่ก็ปวดฉี่ จึงกลับขึ้นมาจากสระอีกครั้ง เพราะปรกติเขาจะอยู่สอนเด็กๆ ว่ายน้ำจนใกล้เวลาสระปิด ถึงเข้ามาห้องอาบน้ำ
ครั้งนี้จึงแปลกไปกว่าทุกครั้งที่เจอเขา
แปลกเพราะในทุกครั้งที่ไปว่ายน้ำ ผมกับเขาจะเจอกันช่วงสระใกล้ปิดบริการ ที่ผมเลือกเข้าไปอยู่ในกลุ่มคนชุดสุดท้ายที่ขึ้นจากสระเหมือนกันกับเขาเพราะ หนีความวุ่นวายของกลุ่มเด็กๆ ตอนอาบน้ำเปลี่ยนชุดกลับบ้าน ในช่วงก่อนเวลาที่ผมกับเขาขึ้นจากสระราวครึ่งชั่วโมง และที่จำเสียงเขาได้ เพราะ เขาเป็นคนเดียวที่ตะโกนเสียงดังมากกว่าใคร ตอนสอนเด็กว่ายน้ำ จนบางครั้งผมแอบตำหนิเขาในใจว่า ...พี่จะตะคอก ส่งเสียงดุดัง อะไรขนาดนั้น แค่เด็กทำท่าว่ายไม่ตรงตามที่พี่สอนเอง
ผมเจอเขาบ่อยๆ แต่ไม่เคยคุยกับเขาซักครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ?
ที่นี่ มีครูสอนว่ายน้ำ 3 คน มีลุงจันทร์คนเดียว ที่คุยกับผม
เมื่ออาบน้ำเสร็จ ปิดก๊อก ผมก็ได้ยินเสียงเขาพูดกับเด็กคนหนึ่งข้างนอกชัดเจนขึ้น
แต่พอ...เปิดประตูห้องอาบน้ำออกมา ปรากฏว่า...ในห้องน้ำไม่มีเขาและเด็กคนนั้น
ผมหันซ้าย แลขวาเพื่อให้แน่ใจกับสายตาตัวเอง แปลกจริง!!!!
ในห้องน้ำ มีเพียงผมคนเดียว ???
ในตอนนั้น ความสงสัยยังวิ่งวนอยู่ในหัว พร้อมกับภาพคราวแรกที่ผมเข้ามาที่สระ แล้วก้มลงหาของในกระเป๋า เงยหน้าขึ้นมา รู้สึกเหมือนเขาย้ายที่ยืนราวกับหายตัวได้
“เมื่อกี้เสียงใครวะ” ผมพูดกับตัวเอง พลางมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจพื้นที่ สร้างความมั่นใจให้ตัวเองอีกครั้ง
มันต้องมีใครอยู่ในห้องน้ำ แน่ๆ เพราะ ผม... ได้.... ยิน.... เสียง... น้ำ... ไหล....
แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่ได้ยินเสียงน้ำวะ เออ.. อาจเพราะเมื่อกี้ผมกำลังโฟกัสที่เขา เลยไม่ทันได้ยินเสียงน้ำกระทบพื้น นั่นคือความคิดในหัวตอนยืนนิ่ง ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
เขาต้องอยู่ในห้องอาบน้ำ แน่ๆ ผมมั่นใจ เด็กคงวิ่งไปลงสระไปก่อนเขาแล้ว... ผมคิด..
จากนั้น ผมค่อยๆ เดินเปิดบานประตูห้องน้ำ ที่ละบาน ทีละบาน ทีละบาน เพื่อความแน่ใจ
จนกระทั่งบานสุดท้าย ที่อยู่ริมผนังด้านในสุดของห้อง ที่ตรงนั้นเป็นมุมอับแสง ทุกอย่างจึงตกอยู่ใต้ความมืดสลัว เมื่อเดินเข้าใกล้ที่ห้องนั้น ผมเริ่มได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้น ชัดขึ้น ชัดขึ้น...
เอ...แต่....ทำไมประตูเปิดอ้าไว้....คิดอีกที กลอนอาจจะเสีย ใช่ๆ กลอนที่นี่เสียบ่อย... ไม่แปลกที่เขาจะอาบน้ำโดยไม่ลงกลอน
ผมหยุดก้าวขา นิ่งคิดทบทวน ยังไม่กล้าเดินไปผลักประตูนั่น เพราะหากผมผลักประตูไป อาจเป็นการเสียมารยาทก็ได้ และยิ่งกว่านั้น หากเปิดไปเจอเขากำลังโป๊อยู่ มันคงไม่ดีทั้งสองฝ่ายแน่ๆ
ด้วยความสงสัยที่ยังค้างคา ผมตัดสินใจหันหลังกลับมายืนรอ....
ผมยืนนิ่ง รอนานหลายนาทีตรงอ่างล้างหน้า โดยคำนวณเวลาคร่าวๆ จากเวลาที่ผมอาบน้ำ ซึ่งถึงตอนนี้ เขาคนนั้น คนในห้องน้ำ น่าจะอาบน้ำเสร็จแล้วนะ
เวลาผ่านไป... เมื่อไหร่จะอาบเสร็จวะ ผมบ่นในใจ...
ในที่สุดความสงสัยก็ชนะมารยาท ผมตัดสินใจเดินตรงไปหมายจะผลักประตูห้องน้ำออก ให้พบคำตอบที่อยากรู้เห็น
โครม!!!
เสียงดังมาจากทางด้านหลัง ผมหันหลังกลับไปทางต้นเสียงทันที ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในห้องน้ำ คงเป็นเจ้าหน้าที่คนใดคนหนึ่งทำของบางอย่างหล่น ข้างนอก
ผมหันกลับมาที่บานประตูอีกครั้ง แล้วก้าวไปทีละก้าว ตั้งสติ สูดหายใจลึก นับในใจ หนึ่ง สอง สาม...ผลัก!!!
ไม่มีใครอยู่ในนี้!!!! มีเพียงน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวเท่านั้นที่ เคลื่อนไหว
“เชี่ย!! ใครลืมปิดน้ำวะ สงสัยตั้งนาน” ผมพูดกับตัวเอง กลบเกลื่อนอาการหวั่นๆในใจ
ผมรีบออกมาจากที่ตรงนั้น เดินมาที่สระ วางของริมสระ ใส่แว่นตา ล้วงจุกยางออกมาอุดหูทั้งสองข้าง เสร็จแล้วเดินตรงไปที่สระ เป็นจังหวะเดียวกันที่เขาโผ่ลขึ้นมาจากน้ำตรงขอบสระพอดี เมื่อมองเขาผ่านเลนส์แว่นตาว่ายน้ำ ขอบตาเขาดูคล้ำผิดปรกติ ผมยิ้มให้เขา แต่เขาคงไม่เห็นผม เลยไม่ยิ้มตอบ เขากลับตัว มุดลงไปที่ผิวน้ำ ว่ายต่อ...
ผมหย่อนเท้าลงไปในน้ำ มันเย็นยะเยือก.... อาจจะเพราะช่วงนี้ ฝนตก น้ำจึงเย็นเช่นนี้ ผมคิด...
เมื่อลงไปที่สระเต็มตัว ผมยืนเขย่งก้าวกระโดด เพื่อปรับสภาพให้ร่างกายคุ้นชินกับ อุณหภูมิของน้ำ พร้อมกับมองไปรอบสระ วันนี้คนบางตาผิดปรกติ มีเพียงผม ลุงจันทร์ และเด็กอีก สามคน เท่านั้น
เอ..เกิดอะไรขึ้นนะ ปรกติสระนี้จะเต็มไปด้วยเด็กที่มาลงเรียนว่ายน้ำ เยอะจนแทบจะไม่มีที่ให้ว่ายเลยล่ะ อ๋อ...สงสัยฝนตก อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ผู้ปกครองกลัวเด็กจะไม่สบาย เลยให้หยุดเรียนว่ายน้ำ ผมถามเอง เออเองคนเดียวพร้อมกับการมองหาเขา
จะว่าไปแล้ว วันนี้เป็นวันแรกที่ผมเห็นเขาในภาพที่ไม่เคยเห็น เพราะปรกติเขาจะไม่ค่อยลงสระน้ำ ได้แต่ยืนเป่านกหวีดริมสระ วันนี้เด็กนักเรียนของเขาคงหยุด เลยมีโอกาสลงสระว่ายเล่น
ผมสลัดความคิดออกจากหัว แล้วเริ่มเล็งไลน์การว่ายของตัวเอง โดยไม่รบกวนไลน์ของคนอื่น สิ่งที่ต้องระวังที่สุด คือเจ้าเด็ก สามคนที่กำลังหัดว่าย เพราะเด็กมักว่ายออกนอกไลน์ ผลคือ เกิดการกระแทกกันใต้น้ำ ถ้าเล็กน้อยก็ดีไป แต่บางทีมากหน่อย อาจถึงขั้นหัวโน สำลักน้ำ กันเลยทีเดียว
เมื่อได้ไลน์ที่แน่ใจว่า....ไม่ทับใครแน่ๆ ผมจึงเริ่มด้วยการดำลงไปใต้น้ำ...แล้วโผล่ขึ้นมา แล้วดำดิ่งลงไปลึกถึงก้นสระ แล้วก็โผล่ แล้วก็ดำดิ่งลงไปอีก....
ฟื้ด...ดดดดด ...ฟื้ด...ดดดดด ...
มีบางสิ่งกำลังกดหัวผมลงไปที่พื้นสระ ตามด้วยมือใครสักคนกดลงไปที่ต้นคอ...และตามด้วยเท้าที่ถีบลำตัว ผมพยายามตะเกียดตะกาย พาตัวเองออกจากสถานการณ์นี้ ภาพในแว่น เกิดฟ้าในเลนส์ ผมมองอะไรไม่เห็น แต่พยายามสะบัดตัวหนี จนแล้วจนรอด ก็ไม่ไหว ผมกำลังจะหมดอากาศหายใจ อึดอัด ทำอะไรไม่ถูกแล้ว... แขนขาเริ่มเหนื่อย ชา และล้า
ผมคิดถึงใครต่อใครหลายคน
ผมกำลัง....จะ....จะ....
มีมือหนึ่งมาฉุดผมขึ้น.... จากน้ำ .... ลุงจันทร์ ดันตัวผมขึ้นจากน้ำ พร้อมกับตบหลังให้ได้สติ
“ ตะคริวกินหรอครับ...ผมเห็นอาจารย์ ตะเกียดตะกายในน้ำแปลกๆ เลยว่ายมาดู “ ลุงจันทร์ถาม
ผมยิ้ม “ ครับ ขอบคุณนะครับ ถ้าไม่ได้ลุง ผมแย่แน่ๆ” ผมสูดหายใจลึก รู้สึกถึงค่าของอากาศ
“ระวังหน่อยนะ ช่วงนี้น้ำในสระเย็น ตะคริวจะกินเอาง่ายๆ” ลุงจันทร์เตือน แล้วว่ายกลับไปหาเด็กที่เขาสอน
ในตอนนี้ ผมยอมรับตรงๆ เลยว่า เริ่มเกิดอาการ กลัว ไม่แน่ใจ งง หลายอย่าง ผสมปนเปกันไปหมด แต่ไม่กล้าขึ้นจากสระไปที่ห้องอาบน้ำคนเดียว รวมถึงการไม่กล้าว่ายน้ำไปไหนในสระด้วย ผมจึงได้แต่ตีขาในน้ำ ลอยตัว แหงนหน้ามองท้องฟ้า รอเวลาสระใกล้ปิด
แล้วช่วงเวลาที่ผมรอก็มาถึง
พอลุงจันทร์ กับเด็กๆ ขึ้นไปอาบน้ำ ผมรีบขึ้นจากสระตามไป
ความกลัวที่ว่านี้ ยิ่งมีมากขึ้นในใจผม เพราะหลังจากที่ ลุงจันทร์ฉุดผมออกจากเหตุการณ์ใต้น้ำ ผมก็ไม่เห็น
เขาอีกเลย....
เขาหายไปไหน ???
ผมอาบน้ำ เสร็จพร้อมกับเด็กๆ และลุงจันทร์พอดี (แหง๋ล่ะ ก็รอจังหวะนี้อยู่แล้วนี่) เมื่อออกมาข้างนอกห้องอาบน้ำ ก็พบเจ้าหน้าที่กำลังเช็ค ตรวจตราจุดต่างๆ เพื่อทำการปิดสระ ก่อนกลับลุงจันทร์ถามเจ้าหน้าที่ ว่า ครูคนนั้น เป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวเขาไหม หาตัวเจอหรือยัง ครูจันทร์คงหมายถึงเขาแน่ๆ
ผมจึงรอจังหวะให้ครูจันทร์ส่งเด็กๆ ไปหาผู้ปกครองที่รอรับอยู่หน้าสระ ขึ้นรถกลับบ้านก่อน แล้วจึงรีบเข้าไปถามข่าวเขา
ลุงจันทร์บอกว่า เขาหายตัวไปได้ 1 อาทิตย์แล้ว ทุกคนกำลังตามหาตัวเขาอยู่ ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ผมแทบจะไม่เชื่อเสียงที่ได้ยินจากลุงจันทร์
แล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผมเห็นคืออะไร
ผมเก็บคำถามนี้ไว้ในใจ แล้วรีบบอกลา ลุงจันทร์
ผมอยากออกไปที่สระแห่งนี้เร็วสุดเท่าที่จะทำได้
ผมสตาร์ทรถ ใส่เกียร์ถอยหลัง แล้วรีบใส่เกียร์ D เดินหน้า รถวิ่งมาไกลจากหน้าสระว่ายน้ำพอควร ด้วยความเคยชิน จึงมองกระจกหลัง
ผมเห็นเขายืนก้มหน้าในความมืดที่หน้าสระ ตรงที่เมื่อครู่ ผมจอดรถที่ตรงนั้น
เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเขากำลังยืนมองผมอยู่ในระยะไกลกว่าเดิม ผมสงสัยว่า... เขาใช้ช่วงเวลาไหน เดินออกไปยืนอยู่ที่ริมสระได้เร็วขนาดนั้น
แค่ช่วงเวลาที่ผมก้มลงหาของในกระเป๋าเท่านั้นเองหรือ???
ผมเก็บความสงสัยนี้ไว้แล้วเดินเข้าหาห้องอาบน้ำที่อยู่ข้างๆ เพื่อเปลี่ยนชุดลงสระ
ในระหว่างที่อาบน้ำ ผมก็ได้ยินเสียงเขาดังอยู่ข้างนอก ตรงประตูทางออก ซึ่งตรงกับอ่างล้างหน้า เดาว่า...เขาคงลืมอะไรบางอย่าง ไม่ก็ปวดฉี่ จึงกลับขึ้นมาจากสระอีกครั้ง เพราะปรกติเขาจะอยู่สอนเด็กๆ ว่ายน้ำจนใกล้เวลาสระปิด ถึงเข้ามาห้องอาบน้ำ
ครั้งนี้จึงแปลกไปกว่าทุกครั้งที่เจอเขา
แปลกเพราะในทุกครั้งที่ไปว่ายน้ำ ผมกับเขาจะเจอกันช่วงสระใกล้ปิดบริการ ที่ผมเลือกเข้าไปอยู่ในกลุ่มคนชุดสุดท้ายที่ขึ้นจากสระเหมือนกันกับเขาเพราะ หนีความวุ่นวายของกลุ่มเด็กๆ ตอนอาบน้ำเปลี่ยนชุดกลับบ้าน ในช่วงก่อนเวลาที่ผมกับเขาขึ้นจากสระราวครึ่งชั่วโมง และที่จำเสียงเขาได้ เพราะ เขาเป็นคนเดียวที่ตะโกนเสียงดังมากกว่าใคร ตอนสอนเด็กว่ายน้ำ จนบางครั้งผมแอบตำหนิเขาในใจว่า ...พี่จะตะคอก ส่งเสียงดุดัง อะไรขนาดนั้น แค่เด็กทำท่าว่ายไม่ตรงตามที่พี่สอนเอง
ผมเจอเขาบ่อยๆ แต่ไม่เคยคุยกับเขาซักครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ?
ที่นี่ มีครูสอนว่ายน้ำ 3 คน มีลุงจันทร์คนเดียว ที่คุยกับผม
เมื่ออาบน้ำเสร็จ ปิดก๊อก ผมก็ได้ยินเสียงเขาพูดกับเด็กคนหนึ่งข้างนอกชัดเจนขึ้น
แต่พอ...เปิดประตูห้องอาบน้ำออกมา ปรากฏว่า...ในห้องน้ำไม่มีเขาและเด็กคนนั้น
ผมหันซ้าย แลขวาเพื่อให้แน่ใจกับสายตาตัวเอง แปลกจริง!!!!
ในห้องน้ำ มีเพียงผมคนเดียว ???
ในตอนนั้น ความสงสัยยังวิ่งวนอยู่ในหัว พร้อมกับภาพคราวแรกที่ผมเข้ามาที่สระ แล้วก้มลงหาของในกระเป๋า เงยหน้าขึ้นมา รู้สึกเหมือนเขาย้ายที่ยืนราวกับหายตัวได้
“เมื่อกี้เสียงใครวะ” ผมพูดกับตัวเอง พลางมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจพื้นที่ สร้างความมั่นใจให้ตัวเองอีกครั้ง
มันต้องมีใครอยู่ในห้องน้ำ แน่ๆ เพราะ ผม... ได้.... ยิน.... เสียง... น้ำ... ไหล....
แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่ได้ยินเสียงน้ำวะ เออ.. อาจเพราะเมื่อกี้ผมกำลังโฟกัสที่เขา เลยไม่ทันได้ยินเสียงน้ำกระทบพื้น นั่นคือความคิดในหัวตอนยืนนิ่ง ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
เขาต้องอยู่ในห้องอาบน้ำ แน่ๆ ผมมั่นใจ เด็กคงวิ่งไปลงสระไปก่อนเขาแล้ว... ผมคิด..
จากนั้น ผมค่อยๆ เดินเปิดบานประตูห้องน้ำ ที่ละบาน ทีละบาน ทีละบาน เพื่อความแน่ใจ
จนกระทั่งบานสุดท้าย ที่อยู่ริมผนังด้านในสุดของห้อง ที่ตรงนั้นเป็นมุมอับแสง ทุกอย่างจึงตกอยู่ใต้ความมืดสลัว เมื่อเดินเข้าใกล้ที่ห้องนั้น ผมเริ่มได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้น ชัดขึ้น ชัดขึ้น...
เอ...แต่....ทำไมประตูเปิดอ้าไว้....คิดอีกที กลอนอาจจะเสีย ใช่ๆ กลอนที่นี่เสียบ่อย... ไม่แปลกที่เขาจะอาบน้ำโดยไม่ลงกลอน
ผมหยุดก้าวขา นิ่งคิดทบทวน ยังไม่กล้าเดินไปผลักประตูนั่น เพราะหากผมผลักประตูไป อาจเป็นการเสียมารยาทก็ได้ และยิ่งกว่านั้น หากเปิดไปเจอเขากำลังโป๊อยู่ มันคงไม่ดีทั้งสองฝ่ายแน่ๆ
ด้วยความสงสัยที่ยังค้างคา ผมตัดสินใจหันหลังกลับมายืนรอ....
ผมยืนนิ่ง รอนานหลายนาทีตรงอ่างล้างหน้า โดยคำนวณเวลาคร่าวๆ จากเวลาที่ผมอาบน้ำ ซึ่งถึงตอนนี้ เขาคนนั้น คนในห้องน้ำ น่าจะอาบน้ำเสร็จแล้วนะ
เวลาผ่านไป... เมื่อไหร่จะอาบเสร็จวะ ผมบ่นในใจ...
ในที่สุดความสงสัยก็ชนะมารยาท ผมตัดสินใจเดินตรงไปหมายจะผลักประตูห้องน้ำออก ให้พบคำตอบที่อยากรู้เห็น
โครม!!!
เสียงดังมาจากทางด้านหลัง ผมหันหลังกลับไปทางต้นเสียงทันที ไม่มีอะไรเกิดขึ้นในห้องน้ำ คงเป็นเจ้าหน้าที่คนใดคนหนึ่งทำของบางอย่างหล่น ข้างนอก
ผมหันกลับมาที่บานประตูอีกครั้ง แล้วก้าวไปทีละก้าว ตั้งสติ สูดหายใจลึก นับในใจ หนึ่ง สอง สาม...ผลัก!!!
ไม่มีใครอยู่ในนี้!!!! มีเพียงน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวเท่านั้นที่ เคลื่อนไหว
“เชี่ย!! ใครลืมปิดน้ำวะ สงสัยตั้งนาน” ผมพูดกับตัวเอง กลบเกลื่อนอาการหวั่นๆในใจ
ผมรีบออกมาจากที่ตรงนั้น เดินมาที่สระ วางของริมสระ ใส่แว่นตา ล้วงจุกยางออกมาอุดหูทั้งสองข้าง เสร็จแล้วเดินตรงไปที่สระ เป็นจังหวะเดียวกันที่เขาโผ่ลขึ้นมาจากน้ำตรงขอบสระพอดี เมื่อมองเขาผ่านเลนส์แว่นตาว่ายน้ำ ขอบตาเขาดูคล้ำผิดปรกติ ผมยิ้มให้เขา แต่เขาคงไม่เห็นผม เลยไม่ยิ้มตอบ เขากลับตัว มุดลงไปที่ผิวน้ำ ว่ายต่อ...
ผมหย่อนเท้าลงไปในน้ำ มันเย็นยะเยือก.... อาจจะเพราะช่วงนี้ ฝนตก น้ำจึงเย็นเช่นนี้ ผมคิด...
เมื่อลงไปที่สระเต็มตัว ผมยืนเขย่งก้าวกระโดด เพื่อปรับสภาพให้ร่างกายคุ้นชินกับ อุณหภูมิของน้ำ พร้อมกับมองไปรอบสระ วันนี้คนบางตาผิดปรกติ มีเพียงผม ลุงจันทร์ และเด็กอีก สามคน เท่านั้น
เอ..เกิดอะไรขึ้นนะ ปรกติสระนี้จะเต็มไปด้วยเด็กที่มาลงเรียนว่ายน้ำ เยอะจนแทบจะไม่มีที่ให้ว่ายเลยล่ะ อ๋อ...สงสัยฝนตก อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ผู้ปกครองกลัวเด็กจะไม่สบาย เลยให้หยุดเรียนว่ายน้ำ ผมถามเอง เออเองคนเดียวพร้อมกับการมองหาเขา
จะว่าไปแล้ว วันนี้เป็นวันแรกที่ผมเห็นเขาในภาพที่ไม่เคยเห็น เพราะปรกติเขาจะไม่ค่อยลงสระน้ำ ได้แต่ยืนเป่านกหวีดริมสระ วันนี้เด็กนักเรียนของเขาคงหยุด เลยมีโอกาสลงสระว่ายเล่น
ผมสลัดความคิดออกจากหัว แล้วเริ่มเล็งไลน์การว่ายของตัวเอง โดยไม่รบกวนไลน์ของคนอื่น สิ่งที่ต้องระวังที่สุด คือเจ้าเด็ก สามคนที่กำลังหัดว่าย เพราะเด็กมักว่ายออกนอกไลน์ ผลคือ เกิดการกระแทกกันใต้น้ำ ถ้าเล็กน้อยก็ดีไป แต่บางทีมากหน่อย อาจถึงขั้นหัวโน สำลักน้ำ กันเลยทีเดียว
เมื่อได้ไลน์ที่แน่ใจว่า....ไม่ทับใครแน่ๆ ผมจึงเริ่มด้วยการดำลงไปใต้น้ำ...แล้วโผล่ขึ้นมา แล้วดำดิ่งลงไปลึกถึงก้นสระ แล้วก็โผล่ แล้วก็ดำดิ่งลงไปอีก....
ฟื้ด...ดดดดด ...ฟื้ด...ดดดดด ...
มีบางสิ่งกำลังกดหัวผมลงไปที่พื้นสระ ตามด้วยมือใครสักคนกดลงไปที่ต้นคอ...และตามด้วยเท้าที่ถีบลำตัว ผมพยายามตะเกียดตะกาย พาตัวเองออกจากสถานการณ์นี้ ภาพในแว่น เกิดฟ้าในเลนส์ ผมมองอะไรไม่เห็น แต่พยายามสะบัดตัวหนี จนแล้วจนรอด ก็ไม่ไหว ผมกำลังจะหมดอากาศหายใจ อึดอัด ทำอะไรไม่ถูกแล้ว... แขนขาเริ่มเหนื่อย ชา และล้า
ผมคิดถึงใครต่อใครหลายคน
ผมกำลัง....จะ....จะ....
มีมือหนึ่งมาฉุดผมขึ้น.... จากน้ำ .... ลุงจันทร์ ดันตัวผมขึ้นจากน้ำ พร้อมกับตบหลังให้ได้สติ
“ ตะคริวกินหรอครับ...ผมเห็นอาจารย์ ตะเกียดตะกายในน้ำแปลกๆ เลยว่ายมาดู “ ลุงจันทร์ถาม
ผมยิ้ม “ ครับ ขอบคุณนะครับ ถ้าไม่ได้ลุง ผมแย่แน่ๆ” ผมสูดหายใจลึก รู้สึกถึงค่าของอากาศ
“ระวังหน่อยนะ ช่วงนี้น้ำในสระเย็น ตะคริวจะกินเอาง่ายๆ” ลุงจันทร์เตือน แล้วว่ายกลับไปหาเด็กที่เขาสอน
ในตอนนี้ ผมยอมรับตรงๆ เลยว่า เริ่มเกิดอาการ กลัว ไม่แน่ใจ งง หลายอย่าง ผสมปนเปกันไปหมด แต่ไม่กล้าขึ้นจากสระไปที่ห้องอาบน้ำคนเดียว รวมถึงการไม่กล้าว่ายน้ำไปไหนในสระด้วย ผมจึงได้แต่ตีขาในน้ำ ลอยตัว แหงนหน้ามองท้องฟ้า รอเวลาสระใกล้ปิด
แล้วช่วงเวลาที่ผมรอก็มาถึง
พอลุงจันทร์ กับเด็กๆ ขึ้นไปอาบน้ำ ผมรีบขึ้นจากสระตามไป
ความกลัวที่ว่านี้ ยิ่งมีมากขึ้นในใจผม เพราะหลังจากที่ ลุงจันทร์ฉุดผมออกจากเหตุการณ์ใต้น้ำ ผมก็ไม่เห็น
เขาอีกเลย....
เขาหายไปไหน ???
ผมอาบน้ำ เสร็จพร้อมกับเด็กๆ และลุงจันทร์พอดี (แหง๋ล่ะ ก็รอจังหวะนี้อยู่แล้วนี่) เมื่อออกมาข้างนอกห้องอาบน้ำ ก็พบเจ้าหน้าที่กำลังเช็ค ตรวจตราจุดต่างๆ เพื่อทำการปิดสระ ก่อนกลับลุงจันทร์ถามเจ้าหน้าที่ ว่า ครูคนนั้น เป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวเขาไหม หาตัวเจอหรือยัง ครูจันทร์คงหมายถึงเขาแน่ๆ
ผมจึงรอจังหวะให้ครูจันทร์ส่งเด็กๆ ไปหาผู้ปกครองที่รอรับอยู่หน้าสระ ขึ้นรถกลับบ้านก่อน แล้วจึงรีบเข้าไปถามข่าวเขา
ลุงจันทร์บอกว่า เขาหายตัวไปได้ 1 อาทิตย์แล้ว ทุกคนกำลังตามหาตัวเขาอยู่ ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ผมแทบจะไม่เชื่อเสียงที่ได้ยินจากลุงจันทร์
แล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผมเห็นคืออะไร
ผมเก็บคำถามนี้ไว้ในใจ แล้วรีบบอกลา ลุงจันทร์
ผมอยากออกไปที่สระแห่งนี้เร็วสุดเท่าที่จะทำได้
ผมสตาร์ทรถ ใส่เกียร์ถอยหลัง แล้วรีบใส่เกียร์ D เดินหน้า รถวิ่งมาไกลจากหน้าสระว่ายน้ำพอควร ด้วยความเคยชิน จึงมองกระจกหลัง
ผมเห็นเขายืนก้มหน้าในความมืดที่หน้าสระ ตรงที่เมื่อครู่ ผมจอดรถที่ตรงนั้น
...................
